Zamek w ruiny zamku w bochotnicyBochotnicy jest budowlą o średniowiecznym rodowodzie. Wzniesiono go w XIV w. w czasach panowania króla Kazimierza Wielkiego. 

W odróżnieniu od zamku kazimierskiego był on własnością rycerską, która wraz z innymi warownymi budowlami wchodziła w system obronny tej części kraju.Budowę zamku przypisuje się rodowi Firlejów. W 1399 r. od Jana Firleja z Bejsc zamek odkupił Klemens z Kurowa, kasztelan żarnowski. Kolejnymi właścicielami był ród Zbąskich - Katarzynie ze Zbąskich Oleśnickiej przypisuje się powadzenie tutaj procederu zbójeckiego. Zamek często zmieniał właścicieli. Oprócz wspomnianych tutaj Firlejów, Zbąskich i Oleśnickich władany był przez rody Samborzeckich, Potockich i Czartoryskich. Dziś obiekt jest w stanie ruiny. Pierwotnie budowla składała się z muru obronnego, przy którym wzniesiono jednotraktowy budynek mieszkalny od strony południowej. Do zamku prowadziła brama i most nad fosą. W XVI w. Samborzeccy rozbudowali zamek, dodając drugi trzykondygnacyjny budynek. Od XVII w. zamek sukcesywnie popadał w ruinę na skutek toczących się wówczas wojen jak i osuwania się lessowego wzgórza.  W 1890 r. opracowano projekt odbudowy zamku, który nie doczekał się jednak realizacji. Z zamkiem wiąże się wiele legend. Najbardziej znana mówi o miłości króla Kazimierza Wielkiego do poznanej w Kazimierzu Żydówki Esterki. To dla niej w darze król miał zbudować bochotnicki zamek i połączyć go tajnymi lochami z warownia w Kazimierzu. Stąd często, choć mylnie, bochotnicką budowlę nazywa się Zamkiem Esterki. Inna legenda mówi o zakopanym w pobliżu zamku skarbie wspomnianej rozbójniczki Katarzyny ze Zbąskich. Mówi się, że duch okrutnej władczyni zamku dniem i nocą strzeżę zrabowanych łupów. Z zamku roztacza się piękny widok na Bochotnicę, rzekę Wisłę i Puławy. W pobliżu zamku przebiega szlak niebieski pieszy. Prowadzi tędy ścieżka dydaktyczna. Malownicze położenie Bochotnicy uwiecznione zostało w noweli Bolesława Prusa "Antek". Okolicę malował w czasie swoich wycieczek po Polsce także Michał Elwiro Andriolli.



Źródło: tablica informacyjna obiektu